سلام دوستان ممنونم که بهم سر می زنید  به یک دوست قول داده بودم شعری رو تقدیمش کنم و حالا............در ضمن این شعر قدیمیه!!!

این جسم جز غباری روی روحم نیست

و چشم دریچه ای تنگ

دندان های این جسم  روح مرا جویده اند

ولی برایم هضم نمی شود:

که انسانم

در این زورق شکسته به ملودی گوش ماهی ها گوش می سپارم

و هر لحظه با اهنگ غرق شدن تو می رقصم

از همان روز تا همین اکنون

تمام استخوان های این شعر ترک  برداشته اند

و احساس فلجم

خود را به زور به اخر این شعر میرساند

تا بگوید:

چقدر انسان بودن سخت است!!!

نوشته شده در یکشنبه یکم مهر 1386ساعت 10:11 توسط مریم خالقی| |