تن من جون میده پرپر بزنه زیر رگبار تگرگ
شعر این پست تقریبا جز آخرین کارمه... نمیدونم دارم به چه راهی میرم...اگه شعرا تعبیر شه؟!!! نمیدونم...نمیدونم...اصلا...هیچی...خوشحال میشم نظرتون و بدونم.... *** تمام روزهایی که گذشتند بر عبث ترین خیال موجود من ناله ی دیوانه کننده ی شوق بر عرصه ی جنون تو نماد پوزخند دوباره ی یک اشتباه من جمجمه ام قلبم ایمانم و حتی سایه ام میگریزد به آغوش بازوان پر توان اشتباه تمامم را به خیابان می کشانم قدم میزنم عصر التهابم را اشک میریزم بی آنکه بدانم چرا سر به زخیم ترین دیوار خواهش میکوبم کبریت میکشم موهایم را نام تو را میکنم به روی دستانم خون تمامم را فرا میگیرد یکسره خون و آتش میشوم طی میشوم میان کوچه های درهم تلاطم و جنون پیش میروم خلاف تمام بادهای جهان می چرخم بر بلندترین قله ی احساس سقوط میکنم به عمق دوباره ی یک اشتباه دیواره هایم همه خون خودم را به ژرفنایم میچسبانم شبیه جنینی در شکم تجربه ام بزرگ میشوم مینوشم از خاک تمام خاطره ها خاک مینوشم به باد داده میشوم از مرتفع ترین قله ی فهم کوبیده میشوم بر پستی زندگی بدون عشق خمیازه های پی در پی روح کوفتگی ناب ترین احساس جهان دست بر زانوان شکسته ام میگذارم بلند میشوم... تمامم را به خیابان میکشانم... باز هم اشتباه میکنم با رغبتی تمام...اشتباه میکنم...اشتباه میکنم....
| Design By : Night Skin |
نغمه ی ناجور ...
