تن من جون میده پرپر بزنه زیر رگبار تگرگ
شاید: ما بی غمان مست دل از دست داده ایم!!! یادم نمیاد دقیق چه روزی ولی ساعت هفت و خورده ای روی یه نیمکت توی یه شهر مسخره( شاید هم به مسخرگی روزای مردادی)همه سر کلاس و من که طاق ورواق مدرسه و قال و قیل علم در راه جام و ساقی مه رو نهاده ام... این شعرو نوشتم... و تقدیم میکنم به... ... و ... و شاید خودم!!! ...و شک که همیشه نیالوده دامن پرچین احساس آخرینم را کوبه میزند کنده ی تنم را منقار خوش تراش نگاه ناباوری که... نمیخواهد... نمیجوید.../ میان بند بند انگشتانم رعشه ی دلپذیر حاصلش را/ میان تقویم ایامش/ تناوب سکته های لحظه هایم را/ نمیفهمد... نمیخواهد!!! خودم... پنجره را ببند شعر را ببند او نمیفهمد... نمیخواهد... نمی آید...!!! فاش میگویم و از گفته ی خود دل شادم... و... حسبی الله... یا نگفتم؟ سلام... الان یه قسمت زندگی ایستادم که واقعا نمیدونم...چرا...این مدت کم سر زدم شرمنده همه دوستانی که به من لطف داشتن ولی من... به یاد همه هستم...اگه اینارو میخونین که به شعر برسین باید بگم امروز شعر همرام نیست که به روز کنم شاید به زودی ... نمیدونم... مسخره ترین ترمم رو پشت سر گذاشتم ولی هنوز نتونستم خودمو با اتفاقا وفق بدم فکر نمیکردم یه روز به اینجا برسم..."گاهی دلم برای خودم تنگ میشود" اول خدا بعد تقدیر بعد عشق بعد ... بعد ... بعد ... آها فقط این یادم اومد: سنگی که آب نمیشوی به این حرف ها نجیب زاده اسبت را غلاف کن... من نمی آیم.... مونالیزایی که این روزها گریه... ۱۷/۷/۸۷
| Design By : Night Skin |
نغمه ی ناجور ...
