سلام!!!

این روز ها بی حاشیه...

این شعر سپید تقدیم به آنانکه شاعرانگی اشان به بازی نگرفت...

                                             

                                           ***

 

می خواهم داوینچی

به آخرین پرده ی زندگی من  ـمونالیزاـ بخندد

تمام انسان ها بروند و خوشبخت شوند

آنوقت من عینک.../ته استکان زندگی ام رانگاه کن!

رسوب کردی

عینکم را بر میدارم

تو کلاهت را

یقه ی پیراهنت بوی مشروب میدهد

و دستهای من بوی اشتباه

سوء تفاهمی بود که پیش آوردی!

عشق را می گویم

نگاه کن ...

داوینچی به آخرین پرده ی لبخند های سوخته ام می خندد...

.

.

.

.

نقد ...

 

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آذر 1387ساعت 8:19 توسط مریم خالقی| |